MENU






Wierzę w Boga, Ojca Wszechmogącego



Bóg Ewangelii to Bóg Jezusa Chrystusa. Bóg ten jest Ojcem. I jest wszechmocny. Bóg jest ojcem wszystkich ludzi. Ojcostwo Boga pojawia się tam, gdzie wcześniej wystąpiło zło. Dlaczego? Ponieważ jest ono siłą, dzięki której zło zostanie zwyciężone dobrem. Bóg jest wszechmocny, ponieważ ma moc, aby nas zbawić. Są dwa zasadnicze znaki wszechmocy Bożej: stworzenie i odkupienie. Większym cudem od stworzenia człowieka, jest jego odkupienie. Ojcostwo Boga szczególnie odnosi się do cierpiących. W czym się to wyraża? Otóż w tym, że cierpiący nie musi cierpieć sam. On cierpi cierpieniem Boga i Bóg cierpi jego cierpieniem. Zatem cierpienie staje się kamieniem węgielnym Królestwa Bożego. Bóg miłosierny i współcierpiący z ludźmi przywraca nam nadzieję. Zamienia zło w dobro .

Imię Boga: "JESTEM, KTÓRY JESTEM" (Wj 3,14) zawiera prawdę, że tylko Bóg JEST. Bóg jest pełnią Bytu i wszelkiej doskonałości, bez początku i bez końca. Podczas gdy wszystkie stworzenia otrzymały od Niego to wszystko, czym są i co posiadają. Bóg z siebie samego jest tym wszystkim, czym jest. Skoro nazywamy Boga Pełnią Istnienia, On daje istnienie wszystkiemu, lecz Jemu nikt nie dał życia, nikt nie dał Mu początku. Oznaczałoby to bowiem, że ten, który Bogu dał życie, jest większy od Niego. Orygenes pisał: ?Stwierdzamy zgodnie z prawdą, że Bóg jest bytem niepojętym i niezgłębionym. Cokolwiek bowiem możemy pomyśleć albo wyobrazić sobie o Bogu, musimy koniecznie uznać, że przekracza On wszelkie nasze o Nim wyobrażenie? .

Wierzymy w Boga, który jest naszym Ojcem, jest wszechmogącym. Bóg Ojciec jest Osobą. Wiara w Boga jest trwaniem przy Bogu. W taki sposób człowiek osiąga trwałe oparcie w życiu. Wierzyć, to z zaufaniem odnosić się do słowa Bożego: słuchać je, rozważać i wypełniać. ?Kto nie miłuje nie zna Boga, bo Bóg jest miłością? (1J 4,8). Wierzyć w Boga nie znaczy jedynie to, żeby uznać, iż On istnieje. Potrzeba wiedzieć i wyznawać, że Bóg jest Miłością. Wierzyć w Boga Miłość, to wierzyć, że Bóg jest Trójcą Osób. Wierzyć w Boga, to być pewnym, że każdy człowiek jest kochany nieskończoną miłością Ojca. Wierzyć, to odpowiadać Bogu na Jego wezwania. Istotą wiary jest zawierzenie Bogu. Sens życia nie płynie z wiedzy, lecz z wiary. Wierzyć po chrześcijańsku, to zawierzyć sensowi, który utrzymuje mnie i cały świat; przyjąć wiarę jako bezpieczny grunt, na którym mogę stanąć bez żadnej obawy. Wierzyć, to zgodzić się na sens, którego nie możemy sami sobie dać, lecz który tylko możemy przyjąć, już został nam darowany tak, że wystarczy go przyjąć i mu się powierzyć . Wiara jest przyznaniem prymatu temu, co niewidzialne.

Nasze wyznanie wiary zaczyna się od Boga, ponieważ Bóg jest pierwszy i ostatni; jest początkiem i końcem wszystkiego. Sensem wiary jest odpowiadanie Bogu na wezwania, które do nas kieruje. Przede wszystkim wiara jest przyjęciem, że Bóg jest i On mnie kocha. Wierzyć, to kochać Boga i spełniać to wszystko, co On mówi. Wiara, to uznanie, że istnieje ten świat, a także świat duchów, którego nie widzimy. Wierzymy w Ojca Wszechmogącego. Jak to rozumieć? Otóż, jest On ?wiecznym źródłem miłości, początkiem bez początku miłości, darmową miłością bez końca? . Niezwykłe słowa wypowiedział o Bogu św. Bernard: ?Bóg nie kocha nas, ponieważ jesteśmy dobrzy i piękni; Bóg czyni nas dobrymi i pięknymi, ponieważ nas kocha?. Bóg stworzył nas z miłości, w miłości nas prowadzi, w miłości nas odkupił, w miłości nas osądzi. To On czyni nas zdolnymi do miłości. Cenne są słowa św. Augustyna: ?Nie ma większego zaproszenia do miłości niż ubiegać w miłości?. Jeżeli kochamy, to dlatego, że zostaliśmy pierwsi ukochani przez Boga.

Credo zaczyna się od Boga Ojca, ponieważ Ojciec jest pierwszą Osobą Boską Trójcy Świętej; nasz Symbol rozpoczynamy od wyznania stworzenia nieba i ziemi, ponieważ stworzenie jest początkiem i podstawą wszystkich dzieł Bożych. Cały Symbol wiary mówi o Bogu, a jeśli mówi również o człowieku i o świecie, to czyni to w odniesieniu do Boga. ?Całą mocą wierzymy i bez zastrzeżenia wyznajemy, że jeden tylko jest prawdziwy Bóg, wieczny, nieskończony, niezmienny, niepojęty, wszechmocny i niewymowny, Ojciec i Syn, i Duch Święty: trzy Osoby, ale jedna istota, jedna substancja, czyli natura, całkowicie prosta? (Sobór Laterański IV (1215).

Obraz wiary znajdujemy w Abrahamie. Jego wiara polegała na tym, że zaufał bardziej słowu Bożemu niż własnym wyobrażeniom. Wiara wiąże się z zaufaniem, ale także z posłuszeństwem. Zdaję się na obietnicę Bożą i postępuję zgodnie z nią. Jedyną, biblijną definicję wiary znajdujemy w Liście do Hebrajczyków: ?Wiara zaś jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy? (Hbr 11,1). To zdanie można przetłumaczyć następująco: Jeśli nie wierzycie, nie macie mocnej podstawy. Wiara daje naszemu życiu mocny fundament, na którym możemy budować. Fundamentem tym nie są jednak poszczególne dogmaty i słowa, lecz Bóg. Wierzyć znaczy budować na Bogu, Jemu ufać, z Jego perspektywy widzieć swoje życie. Wiara oznacza również oddanie siebie Bogu. Polega na tym, że nie trzymamy się kurczowo samych siebie, lecz powierzamy siebie Bogu, ponieważ ufamy, że ON chce naszego dobra i że zna drogę, która może nas poprowadzić ku prawdziwemu życiu.

Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa są główną treścią wiary chrześcijańskiej. Stajemy się chrześcijanami nie przez to, co czynimy, lecz przez to, co otrzymujemy od Boga. Wskutek śmierci i zmartwychwstania Chrystusa ulega przeobrażeniu całe nasze życie. Wiara w śmierć i zmartwychwstanie Jezusa daje nam nowe spojrzenie na samych siebie i nową wizję życia. Wiara jest przekraczaniem naszej ziemskiej, ludzkiej rzeczywistości. Kto wierzy, ten ?ze śmierci przeszedł do życia? (J 5,24). Wiara jest wyjściem z tego świata, w którym funkcjonujemy, i przejściem do innego świata ? świata Bożego. Żyjąc pośród świata, żyję dla Boga. Przekraczam to, co widzę, i staram się widzialną rzeczywistość postrzegać na płaszczyźnie wiary i w związku z tym inaczej się wobec niej zachowywać.

W wierze przekraczamy to wszystko, w czym żyjemy. Gdy rozumiemy wiarę jako przekraczanie, nie postrzegamy siebie z perspektywy naszych osiągnięć i ludzkiego uznania, z perspektywy tego, co o nas sądzą i co mówią ludzie, lecz tego, co o nas sądzi i co mówi Bóg, z perspektywy tego, co Bóg z nami i z nas czyni, czym dla Niego jesteśmy. Jak określimy nasze człowieczeństwo, tak radzimy sobie z naszym życiem. Od określenia własnego człowieczeństwa zależne jest to, jak radzimy sobie z własnym życiem, czemu poświęcamy nasze siły, co prowadzi nas do rozczarowań. Wiara pozwala nam przekroczyć to wszystko, co łączy się z ludzkim sukcesem i ludzkim uznaniem i dotrzeć do naszej właściwej tajemnicy.

Wątpliwości są nieodłącznym elementem wiary. Zmuszają nas one do nieustannego upewniania się, na czym rzeczywiście budujemy swoje życie i co poszczególne prawdy wiary rzeczywiście oznaczają. Wątpliwości w wierze pokazują nam, że Bóg zawsze wykracza poza sferę naszych słów i wyobrażeń. Bóg, w którego wierzymy, jest zawsze kimś niepojętym i nie dającym się opisać. Bóg jest Ojcem, Wszechmogącym, Stworzycielem. O tym, że jest On Ojcem, wiemy od Jezusa Chrystusa, który nieustannie odwołuje się do Niego, jako do swego Początku. Gdy Nowy Testament nazywa Go na wielu miejscach Wszechmogącym, to wynika już stąd, że ta wszechmoc nie może być inna niż niczym nieograniczone poświęcenie się.

Bóg jest Ojcem Jezusa Chrystusa, a w Nim ? Ojcem i dla nas. Słowo Bóg oznacza Ojca. Kiedy chrześcijanie mówią Bóg, to myślą o Ojcu Jezusa. Oznacza ono Tego, który jest Pierwszą Osobą Trójcy Świętej, Ojcem, który rodzi Syna w Duchu Świętym. ?On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby także wraz z Nim wszystkiego nam nie darować?? (Rz 8,32). Jest to Bóg, który posłał swojego Syna. Ojcostwo Boga jest również przypomniane wtedy, kiedy Chrystus zostaje ukazany, jako Jego obraz.



Liczba wyświetleń strony: 28305 * Liczba gości online: 4 * Ostatnia aktualizacja: 2019-06-24
© 2002-2019 by ks. Józef Pierzchalski SAC