MENU






Sakrament Kapłaństwa



Być kapłanem, to jest największy dar i największe wymaganie. Dzięki służbie kapłana ludzie powinni odkrywać wspaniałość Boga. Przez kapłana Bóg dokonuje w człowieku rzeczy wielkich. Kapłaństwa nie można sobie wybrać samemu. Kapłaństwo jest odpowiedzią na wezwanie Boga. Zobowiązuje do pozostawiania swojej woli a wybierania i realizacji woli Boga. Kapłan powinien iść tam, gdzie zostanie posłany. Powinien mieć odwagę mówienia zawsze Bogu ?tak?. Kapłan naśladuje Chrystusa, a to oznacza przyjęcie krzyża. Nie może on ofiarować Bogu jakiejś części swojego życia. Wówczas nie byłoby pełnej odpowiedzi na wezwanie. Bóg potrzebuje kapłana całego, to znaczy, nie może oddać on jedynie połowy swojego czasu i połowy serca.

Kapłan, to człowiek, który ma odwagę zanurzać swoją posługę w Duchu Świętym. Sprawowanie sakramentów, to nie tylko wykonywanie kultu, lecz konieczność życia w biskości Boga. Prowadząc innych, sam powinien pozwolić się prowadzić Duchowi Świętemu. Kapłan ciągle doświadcza Ewangelii jako rozdarcia swojego życia. Kapłan daje to, czego sam a siebie nie jest w stanie dać. Kapłani nie reprezentują samych siebie, lecz tego, który jest większy od nich. Istotą powołania jest bycie gotowym na przyjęcie ognia Ducha Świętego, aby płonąć sercem zapalonym mocą Jego słowa. Będąc letnim i obojętnym, nie można rozpalić ognia w świecie i być sługą przemiany .

Kapłan to człowiek, który się modli, wierzy Bogu i nosi w sercu głębokie pragnienie świętości. Kapłanem nie może być człowiek, który wewnętrznie nie zbliżył się do Boga, który nieustannie nie rozmawia z Bogiem, który nie jest w bliskiej, serdecznej więzi z Nim, który dla Niego nie jest w stanie zrobić wszystko. Kapłan niesie Chrystusa, ale też, a właściwie przede wszystkim, Chrystus niesie kapłana. Co powinno go charakteryzować, to prostota, przejrzystość i siła wycierpianej wiary. Musi on być świadomy tego, że wybierając kapłaństwo staje do walki z osobowym złem. W kapłaństwie nie ma miejsca na inne zaangażowania. Kapłan powinien być heroicznym świadkiem wiary i ufności, dobry i autentyczny, nie ulegający zwątpieniu, nie tracący wiary. Powinien odznaczać się odwagą, konsekwencją i wytrwałością w dochowaniu wierności Ewangelii. Jeśli kapłan dąży do sukcesu, kapłaństwo stanie się dla niego za trudne, przerastające jego siły i będzie odczuwał na sobie coraz większy ciężar.

Kapłan powinien wierzyć w moc swojego kapłaństwa, zanurzając się w miłość Chrystusa i oddając Mu swoją. Czas dla Chrystusa nigdy dla niego nie jest czasem straconym. Powinien trwać w modlitwie adoracyjnej Najświętszego Sakramentu i tego uczyć wiernych. Powinien być specjalistą od spotkania człowieka z Bogiem, ekspertem w dziedzinie życia duchowego. ?Chrystus potrzebuje kapłanów, którzy będą dojrzali, męscy, zdolni do praktykowania duchowego ojcostwa Aby to nastąpiło, trzeba rzetelności wobec siebie, otwartości wobec kierownika duchowego i ufności w miłosierdzie Boże? (Benedykt XVI).

Kapłan jest sługą Eucharystii. O jego tożsamości decyduje przede wszystkim sposób celebrowania Mszy świętej oraz umiłowanie adoracji Najświętszego Sakramentu, a także nieustanne dorastanie do przyjęcia słowa Bożego oraz wierne jego przekazywanie, aby podobać się nie ludziom, lecz Bogu. Jeśli tego zabraknie kapłan traci swoją tożsamość. Nie może on być jedynie słuchaczem słowa Bożego, lecz musi iść za Nim. Jest postawiony na froncie walki ze Złym. Kapłan dysponuje potężną i skuteczną siłą potrzebną do jego pokonania. On może ratować ludzi przeżywających nieszczęście uwikłania w grzech. Konfesjonał powinien być poniekąd mieszkaniem kapłana, adresem pod którym można go znaleźć. Stąd, ucieczka od konfesjonału jest ucieczką od kapłaństwa .

Bóg może działać jedynie wtedy, kiedy kapłan jest człowiekiem modlitwy, gdzie przekroczy samego siebie, jeśli złoży siebie w ofierze, jeśli przyjmie Boga jako rzeczywistość, jeśli otworzy się na Niego. Mieć do czynienia wprost z Bogiem może być niebezpieczne, gdyż grozi to tym, że bliskość Boga stanie się czymś oczywistym. Tymczasem kapłan powinien ciągle mobilizować się do tego, aby pokornie wierzyć i odważnie służyć. Powinien być człowiekiem, który się modli, ufa i wierzy . I to jeszcze jest ważne, że bycie kapłana stoi przed jego działaniem. On ma prowadzić człowieka do Boga, budzić wiarę, wyprowadzać ludzi ze stanu zwątpienia, przez wiarę budzić w innych odwagę odkrywania Boga. Powinien ciągle uczyć się żyć dla Chrystusa i dla Kościoła. Nie szukać siebie i nie dążyć do własnego wywyższenia. Nie powinien zabiegać o powodzenie swoich działań ani też nie polegać na własnych siłach. Wyniki swojej pracy, wszystkie troski składa w ręce Jezusa.

Ksiądz powinien przynosić pokój. Dzieje się tak wówczas, gdy daje odwagę do pojednania. Tak jest wtedy, kiedy otwiera ich serca na Boga, aby On je poruszył swoim przebaczeniem. Kapłan daje z tego, co otrzymał od Boga. Otrzymuje dary Boże wtedy, kiedy siebie uczynił darem dla Boga. Kapłaństwo jest powołaniem do bycia świadkiem Chrystusa. Chcąc być świadkiem, trzeba Jezusa widzieć i znać. Świadek najpierw powinien ?być?, a następnie ?działać?. Kapłan powinien stawać się przyjacielem Jezusa. Istotą kapłaństwa jest kochać, następnie paść owce i naśladować Mistrza.

Kapłan nie należy do siebie, lecz do Chrystusa, a przez Chrystusa do innych. Jeśli jest on przy Chrystusie, może być posłany przez Niego. I tylko ten, który niesie Jego Ewangelię i Jego miłość, tylko ten kapłan jest blisko Boga. Żeby Jezusa nieść do innych, trzeba Go znać, trzeba doświadczać wspólnoty z Nim. Dlatego formacja kapłańska prowadzi do ukształtowania silnej więzi kapłana z Chrystusem. Kapłan powinien być człowiekiem, który głęboko poznał Chrystusa, spotkał Go i nauczył się Go kochać. Powinien być człowiekiem modlitwy, człowiekiem prawdziwie duchowym. Jeśli nie będzie miał silnych podstaw duchowych nie będzie w stanie wytrwać w swoim posługiwaniu.

?Ksiądz musi być szczęśliwym człowiekiem?, mówił Ojciec Jan Góra. Winien być ojcem dla ludzi, odkrywać znaczenie promieniowania ojcostwa w kapłaństwie. Ojcostwa, jego promieniowania, nie można się nauczyć. Do niego trzeba się narodzić. Ksiądz powinien być człowiekiem zdolnym do duchowych wzruszeń, przeżyć. W nim powinny dominować duchowe pragnienia i silne łaknienie Boga. Powinien przestać żyć dla siebie. Nieustannie przypomina o tym św. Paweł: ?Abyśmy żyli już nie dla siebie, ale dla Chrystusa, który za nas umarł i zmartwychwstał?. Kiedy kapłan naprawdę spotka Chrystusa, wówczas kończy życie dla siebie. Chodzi bowiem o jego życie dla innych ze względu na Boga, albo też dla Boga z powodu innych. Kiedy kapłan żyje dla innych z powodu Chrystusa, to sprawia, że dopiero wtedy żyje dla siebie. Kapłan karmi ojcostwem, karmi ludzi błogosławieństwem. Podstawą posługiwania kapłańskiego jest Eucharystia. To jest sakrament w którym kapłan wychowuje, karmi i w którym inspiruje do życia pragnieniami Boga .

Istotę świętości kapłana określa jego przezroczystość. To ona sprawia, że przez jego życie przenika światło inne niż własne. Im więcej służy, w tym większym stopniu doświadczamy tajemnicy przeźroczystości w jego służbie. Doświadczając przeźroczystości przechodzi przez doświadczenie samotności, która łączy się z pełnym oddaniem posługiwaniu i z doświadczaniem osobistej słabości. Samotność kapłańska wprowadza w głębokie doświadczenie świętości Boga i poznanie, że kapłan może jedynie pokazywać swoim życiem wspaniałość Boga, nie przesłaniając jej. Życie kapłańskie jest drogą w upokorzeniu. To sposób na ochronę prze pychą. Jest ona szczególnym zagrożeniem jego posługi. Dlatego Bóg chroni go upokorzeniem. W doświadczeniu zniewagi i upokorzenia jest źródło mocy kapłaństwa. Mamy na uwadze zarówno upokorzenie niezawinione, jak i zawinione. Upokorzenie jest zatem drogą do pokory kapłańskiej, a pokora podstawą kapłańskiej służby. Pokora jest niczym innym jak odwagą, aby służyć. Ona też otwiera przed kapłanem doświadczenie świętości Boga. Udziela mu zapału, gorliwości i odwagi aby służyć. Pokora i zapał rosną razem .



Liczba wyświetleń strony: 60496 * Liczba gości online: 3 * Ostatnia aktualizacja: 2019-08-18
© 2002-2019 by ks. Józef Pierzchalski SAC