MENU






Dojrzałe relacje



Domagają się one czegoś więcej niż tylko uznania naturalnych zachowań we wspólnocie zakonnej. Zachowania te określa zbiór podstawowych wymogów, które umożliwiają życie wspólnotowe, a które są konsekwencją (skutkiem) właściwego rozwoju takich spraw jak: umiejętność współpracy z innymi, pozytywny stosunek do wspólnych przedsięwzięć, akceptacja innych w połączeniu z wysiłkiem utrzymania wierności wobec własnych korzeni; umiejętność dokonania czegoś znaczącego, upór w dążeniu do poprawy; odważne reagowanie na trudności w komunikacji, umiejętność budowania relacji także w chwilach zniechęcenia, gotowość do przebaczenia bez ucieczki w resentymenty; kierowanie wypadkami i relacjami, wyrażanie własnych opinii, bezpośrednie komunikowanie zalet i wad w relacji, wywieranie wpływu na innych dla ich dobra; empatia, uczucie, niesienie pocieszenia, wyświadczanie innym względów, których pragnęlibyśmy dla siebie, uwrażliwienie na potrzeby bliźnich; uwzględnienie celu relacji, znaczenia własnych czynów; chęć dialogu, wymiany opinii i sposobów patrzenia, poznania świata bliźniego. Cechy te ułatwiają spotkanie z drugą osobą. Stanowią zbiór wartości słusznie cenionych przez wspólnoty życia konsekrowanego.

A oto zbiór cech uważanych za a-wspólnotowe: poczucie niższości: przeżywanie relacji jako konfrontacji, na której można stracić: stosunki międzyludzkie stają się zawodami, w których ktoś wygrywa, a ktoś inny przegrywa; nieumiejętność postrzegania bliźniego jako po prostu innego, a nie lepszego lub gorszego od siebie; agresywność: postawa krytyczna, wroga, zawistna, zamiłowanie do dyskusji bez gotowości do przyjęcia wkładów innych osób; posługiwanie się osobą dla własnej przyjemności, zainteresowanie nie osobą, a jedynie korzyściami, jakich mi przysparza; unikanie niebezpieczeństw: postawa dyplomatyczna, ukrywanie problemów, unikanie otwartej wymiany zdań, brak przejrzystości własnej postawy; unikanie sytuacji niższości i postawa obronna: strach przed ujawnieniem siebie, nieprzyznawanie się do błędów, usprawiedliwianie się aż do ostateczności, ukrywanie uczuć; ekshibicjonizm: dążenie do wzbudzenia uznania, zazdrości, podziwu ze strony innych osób; inni mają znaczenie o tyle, o ile wyświadczają te „honory”; Zależność emocjonalna: tak silne przywiązanie do innych, że od nich uzależnia się pewność oraz integralność własnej osoby; dążenie do symbiozy.

Posiadanie cech z wymienionego pierwszego zbioru, a brak tych ostatnich sprawia, że postrzegamy osobę jako „towarzyską”, „sympatyczną”, „dobrze wychowaną”, „serdeczną”, czyni z niej po prostu miłego reprezentanta rodzaju ludzkiego. Przewaga cech negatywnych charakteryzuje natomiast osoby „drażliwe”, „zarozumiałe”, „sztuczne”, „odludków”, a więc osoby bardziej zamknięte.



Liczba wyświetleń strony: 12708 * Liczba gości online: 3 * Ostatnia aktualizacja: 2019-04-24
© 2002-2019 by ks. Józef Pierzchalski SAC